Το θέμα της έκθεσης : α) θέτει υπόψη του μαθητή αρχικά κάποιο ΔΕΔΟΜΕΝΟ (π.χ. την ύπαρξη κάποιου προβλήματος), β)και ακολούθως τον καλεί να διατυπώσει την άποψή του για τα ΑΙΤΙΑ του ή για τις ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ του ή για τους ΤΡΟΠΟΥΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ του (τα ζητούμενα κινούνται συνήθως μεταξύ των παραπάνω κατηγοριών) .
Όταν, λοιπόν, ο εξεταζόμενος κατανοήσει δεδομένα και ζητούμενα (τα τελευταία συνήθως είναι δύο), δεν έχει παρά να εκπονήσει στο πρόχειρο ένα σχεδιάγραμμα, προβληματιζόμενος για το ποια ΑΙΤΙΑ, (άτομο, οικογένεια, σχολείο, ΜΜΕ, κράτος, κρίση αξιών, στροφή στον υλικό ευδαιμονισμό, αστικοποίηση, κοινωνική παθογένεια, πολυπλοκότητα σύγχρονων κοινωνιών, βιομηχανοποιημένος τρόπος ζωής, απομάκρυνση από τη φύση...) ποιους ΤΡΟΠΟΥΣ (άτομο, οικογένεια, σχολείο, κράτος, πνευματικοί άνθρωποι, οργανισμοί) ή ποιους ΤΟΜΕΙΣ (πνευματικός, ηθικός, ψυχολογικός, κοινωνικός, πολιτικός, πολιτιστικός, εθνικός, οικονομικός-επαγγελματικός, οικολογικός, διακρατικός) μπορεί να αξιοποιήσει, ώστε ξεκαθαρίζοντας από νωρίς το υλικό των επιχειρημάτων που θα χρησιμοποιήσει, στη συνέχεια να αφοσιωθεί στην ανάπτυξή τους.
Έτσι, θα γνωρίζει έγκαιρα τόσο την ποσότητα των επιχειρημάτων του (οπότε θα φροντίσει να τα αναπτύξει εντός του προβλεπόμενου ορίου λέξεων) όσο και την ιεράρχησή τους, χωρίς μάλιστα τον κίνδυνο να ξεχάσει κάτι σημαντικό, που, αν το σκεφτεί κατόπιν εορτής και θελήσει να το συμπεριλάβει στο γραπτό του, θα υπάρξουν, όπως είναι λογικό, επιπτώσεις και στην οργάνωση του γραπτού και στην έκτασή του. Μια προεργασία, λοιπόν, είναι απαραίτητη και σε αντίθεση με ό,τι πιστεύουν τα παιδιά θα τους εξοικονομήσει και χρόνο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου